حیوانات خانگی رباتیک به بیماران مبتلا به زوال عقل کمک میکنند سریعتر بهبود پیدا کنند و به خونه برگردن
برای یه نفر که با زوال عقل (دمانس) زندگی میکنه، بستری شدن تو بیمارستان میتونه مثل یه گردباد ترسناک از چهرههای غریبه، صداهای بلند و آزمایشهای گیجکننده باشه.
این گیجی و سردرگمی اغلب منجر به یه وضعیت به اسم دلیریوم (هذیانگویی) میشه که میتونه روند بهبودی رو کند کنه و باعث بشه بیمار زمان بیشتری رو تو مراکز درمانی بگذرونه. با این حال، یه کارآزمایی بالینی که توسط بیمارستان ساراسوتا مموریال در فلوریدا انجام شده، نشون میده که یه حیوان خانگی رباتیک – یه نسخه پشمالو که نیازی به پیادهروی نداره – ممکنه بهترین دارو باشه.
این کارآزمایی یکساله تأثیر حیوانات خانگی رباتیک رو روی سالمندان بستریشده تو بیمارستان که زوال عقل خفیف تا متوسط داشتن، بررسی کرد. این کارآزمایی به رهبری جوآن دلیا، متخصص کیفیت پرستاری، به گفته مقامات، یکی از اولینهایی هست که این رویکرد غیردارویی و پیشرفته رو در یه بیمارستان مراقبت حاد آزمایش کرده.
نیمی از بیماران شرکتکننده میتونستن بین یه گربه یا سگ رباتیک یکی رو انتخاب کنن. این دستگاههای تعاملی طوری طراحی شدن که حیوانات واقعی رو تقلید کنن: گربهها وقتی نوازش میشن چشمک میزنن و خرخر میکنن، در حالی که سگها دمشون رو تکون میدن و پارس میکنن.
این حیوانات خانگی به لمس و صدا واکنش نشون میدن و حس ارتباط واقعی رو فراهم میکنن. بیماران این حیوانات رو در تمام مدت بستری بودنشون پیش خودشون نگه داشتن و حتی اجازه داشتن بعد از ترخیص اونا رو به خونه ببرن.
هدف این بود که چیزی فراتر از درمان صرف پزشکی ارائه بشه.
دلیا تو یه بیانیه مطبوعاتی گفت: “میخواستم راهی پیدا کنم تا بیماران مبتلا به زوال عقل رو درگیر کنم و تو بیمارستان براشون همراهی فراهم کنم – چیزی فراتر از نشستن تو اتاق و تمرکز صرف روی مراقبتهای پزشکی.”
محققا گفتن نتایج نه فقط دلگرمکننده، بلکه از نظر پزشکی هم قابل توجه بودن.
بیمارانی که حیوانات خانگی رباتیک داشتن، کاهش خطرناک کمتری تو ضربان قلب و فشار خون تجربه کردن. اونا همچنین با خطر کمتری برای زمین خوردن، که یه نگرانی بزرگ برای سالمندان بستریست، مواجه بودن.
جالبترین یافته تأثیر این حیوانات بر ترخیص بیماران بود. بیمارانی که حیوانات داشتن، مدت بستری کوتاهتری داشتن و به طور قابل توجهی بیشتر به خونههای خودشون برمیگشتن تا اینکه مجبور باشن به مراکز نگهداری یا آسایشگاهها نقل مکان کنن.
دب کابینوف، عضو هیئت مدیره SMH که این کارآزمایی رو تأمین مالی کرد، به قدرت ترکیب فناوری با همدلی اشاره کرد.
او تو بیانیه مطبوعاتی خاطرنشان کرد: “چیزی که این پروژه رو اینقدر جذاب کرد، فقط فناوری نبود، بلکه دانش شخصی من از اثرات آرامشبخشی بود که یه حیوان خانگی میتونه داشته باشه – و پتانسیل اونها برای تسکین بیماران مبتلا به زوال عقل وقتی در چنین محیط ناآشنایی قرار میگیرن.”
در حالی که مراکز دانشگاهی بزرگ اغلب تحقیقات پزشکی رو رهبری میکنن، مسئولان SMH گفتن این کارآزمایی نشون داد که بیمارستانهای محلی هم میتونن پیشرو نوآوری باشن.
رهبران SMH امیدوارن یافتههای منتشرنشدهشون بیمارستانهای سراسر کشور رو تشویق کنه تا استراتژیهای مشابه کمهزینه و با تأثیر بالا رو برای بهبود زندگی بیماران مسن به کار بگیرن.
